Toscane

Waar we echt hebben leren proeven

Toscane was geen groot plan op de kaart. Het begon tijdens een rondtrip, ergens van de hoofdweg af, toen we bij toeval bij een podere belandden. Daar woonde een dame die Maresca heette. Ze droeg een bloemenjurk, had iets onverstoorbaars en leek zó op de oma van Paul dat het bijna ongemakkelijk werd. Zelfde uitstraling, zelfde rust, zelfde manier van kijken.

Hier is het eigenlijk begonnen. Niet met jaartallen of appellaties, maar met rustig ruiken, slok nemen, nog een keer proeven. Wat vind je nou echt lekker? Waarom wel dit glas en niet dat? Toscane was voor ons de plek waar wijn ineens geen achtergrond meer was, maar iets waar je aandacht aan geeft.

Greve in Chianti en betalen per slok

Niet veel later ontdekten we Greve in Chianti. En daar vooral La Cantina. Je kocht een pasje, stopte ‘m in een automaat en betaalde per slok. Ideaal. Geen verkooppraat, geen druk. Gewoon zelf ontdekken. Glas na glas.

Dat systeem heeft ons meer geleerd dan menig proeverij. Vergelijken, teruggaan, opnieuw inschenken. Wat doet hout? Wat doet leeftijd? Wat past bij ons? Greve werd vaste prik.

Kleine omwegen, grote beloningen

En dan is er nog die ene omweg die we elk jaar weer maken. Kilometers extra, zonder twijfel. Voor de everzwijnsalami van Macelleria Falorni. Voor ons nog steeds de beste slager die we kennen. Punt. Als je daar toch bent, neem je meteen wat meer mee. Voor later. Of eigenlijk: voor dezelfde avond.

Een beetje spanning in het glas

En ja, laten we eerlijk zijn: Toscane kan ook gewoon verleidelijk zijn. Brunello di Montalcino, Super Tuscans, wijnen die net wat meer tijd, aandacht en geduld vragen. Donkerder, warmer, soms bijna zwoel. Dit zijn geen wijnen voor tussendoor. Dit zijn flessen die je opent als de avond geen haast heeft.

Brunello leert je wachten. Eerst ruiken, even laten liggen, nog eens proeven. Super Tuscans zijn vrijer, brutaler misschien, maar als ze goed zijn — en dat zijn ze hier — dan blijft het elegant. Iets rijps, iets aards, iets dat blijft hangen.

Het is die combinatie die Toscane zo sterk maakt. Overdag licht, eenvoud en zuur. ’s Avonds dieper, voller, een tikje spannend. Wijnen die niet per se lief willen zijn, maar wel heel aantrekkelijk worden als je ze de ruimte geeft.

De wijnhuizen waar we naar teruggaan

Ook hier draait het voor ons om mensen en plekken waar we steeds weer uitkomen.

• Il Palazzone
  Hun Rosso is voor ons een vaste waarde. Niet ingewikkeld, wel raak. Een wijn die je zonder nadenken op tafel zet en die altijd werkt.
• Chiappini
  Serieus goed, zonder zwaar te worden. Hun wijnen laten zien dat kracht en elegantie prima samen kunnen gaan. Elke keer weer indrukwekkend.
• La Nascosta
  Ja, technisch gezien Etna. Maar ontdekt via Toscane, gedronken in Toscane, en voor ons onlosmakelijk verbonden met deze reizen. Soms lopen dingen gewoon zo.

Waarom Toscane altijd blijft

Toscane is voor ons geen romantisch cliché. Het is leren kijken, leren proeven en leren vertrouwen op je eigen smaak. Lange tafels, eenvoudige gerechten, goede flessen. En altijd het gevoel dat je nergens anders hoeft te zijn.

Niet perfect.
Wel echt.
En precies daarom blijven we hier terugkomen.